Programy TV

7-letnia Tia McCarthy jest medyczną zagadką: urodziła się 12 tygodni przed terminem z rzadką wadą wrodzoną, występującą u jednego na 40 tys. noworodków - długoodcinkowym niedorozwojem przełyku. Oznacza to, że jej przełyk nie miał połączenia z żołądkiem. Mimo że wkrótce po urodzeniu dziewczynka przeszła poważną operację, w trakcie której lekarze usunęli tę wadę, Tia nigdy w życiu niczego nie zjadła, nie zna smaku żadnego pokarmu i wydaje się w ogóle nie odczuwać głodu. Brytyjscy lekarze nie są jednak w stanie znaleźć przyczyny takiego stanu. Inne dzieci z tym schorzeniem w rok po operacji jedzą już normalnie. Z pozoru Tia wygląda jak zwykła, zdrowa 7-latka. Wprawdzie słabo chodzi i nie biega, a także nadal nosi pieluchy, ale jest szczęśliwa i pogodna. Mieszka z matką Sue i młodszym braciszkiem Finlayem. Od urodzenia jest odżywiana za pomocą cewnika umieszczonego na wysokości żołądka. Specjalne urządzenie pompuje płynny pokarm wprost do jej przewodu pokarmowego. Chociaż ma wszystkie narządy niezbędne do normalnego odżywiania się, odmawia przyjmowania pokarmów i napojów. Wydawać by się mogło, że nie rozwinął się u niej odruch połykania, ale Tia nie ślini się, a to znaczy, że potrafi ślinę połknąć. Nie chcąc, by córka do końca życia była skazana na korzystanie z cewnika, Sue wszędzie szuka pomocy. O swoim dziecku opowiedziała dziennikarzom, w prasie ukazały się artykuły na temat dziewczynki, która nigdy nie jadła. Na adres Sue zaczęły napływać listy i maile. Z jednego z nich dowiedziała się o klinice w Grazu, gdzie lekarze zajmują się leczeniem tego typu schorzeń. Kuracja jest bardzo kosztowna i samotnej matki nie stać na nią, ale na szczęście austriaccy specjaliści, zaintrygowani przypadkiem Tii, zgadzają się leczyć ją za darmo. Cała rodzina rusza do Grazu. W tamtejszej klinice dr Marguerite i Peter Scheerowie opracowali nowatorski program kuracji dla dzieci odżywianych przez cewnik. Wobec małych pacjentów stosuje się tam kontrolowaną głodówkę, psychoterapię i inne zabiegi. Tia spędzi tam 3 tygodnie. Od pierwszego dnia nie jest już odżywiana przez cewnik. Lekarze oczekują, że gdy poczuje głód, poprosi o jedzenie. Dziewczynka codziennie bierze udział w “pikniku”, podczas którego obserwuje inne dzieci uczące się jeść. Lekarze starają się też rozluźnić jej silną więź z matką. Dziewczynka ma jeść dla siebie, nie dla niej. Po trzech dniach Tia wypija wreszcie, pierwszy raz w życiu, odrobinę wody, ale nadal nie prosi o pokarm. W ogóle nie interesuje się jedzeniem, inne dzieci też niewiele ją obchodzą. Okazuje się, że ma łagodną formę autyzmu. akcesoria jubilerskie Po dwóch tygodniach dziewczynka pije już także inne napoje: oprócz wody również soki i pierwsze koktajle mleczne, ale wciąż nie je, choć jej organizm - jak sprawdzono - jest do tego przygotowany. Lekarze decydują się usunąć cewnik, aby uświadomić dziewczynce, że tą drogą nie dostanie już pokarmu. Nawet jeśli nadal będzie odżywiać się tylko napojami, nie umrze z głodu. Cewnik jest więc zbędny. Pod koniec trzeciego tygodnia Tia zaczyna wkładać od ust pożywienie. Jeszcze go nie je, ale już ssie i smakuje. To dobry znak na przyszłość. Sue wierzy, że pewnego dnia jej córeczka zje z nią i z bratem normalny posiłek.

Profesor Zygmunt Pejsak jest twórcą własnej szkoły naukowej w zakresie “chorób swin” i niekwestionowanym liderem oraz animatorem krajowych hyopatologów praktyków. Imponujący jest już dzis dorobek naukowy Profesora, obejmujący ponad 170 oryginalnych prac badawczych, 26 wydawnictw książkowych i monografii, w tym 7 podręczników oraz 89 artykułów przeglądowych, nie licząc wielu metodyk, czy instrukcji. Jako pierwszy w Polsce wyizolował i opisał szereg wirusowych i bakteryjnych czynników chorobotwórczych swin, a także opracował kilkanascie wdrożonych potem do produkcji szczepionek i leków. Jego kariera naukowa jest niekonwencjonalna, bo zdobywając w 1972 r. dyplom Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu rozpoczyna pracę zawodową jako lekarz praktyk. Oni też stosują opakowania na biżuterię. W okresie tym dochodzi do stanowiska dyrektora największej w Polsce Fermy Przemysłowej Trzody Chlewnej, opracowuje oraz broni poswięconą biologicznym metodom diagnostyki ciąży pracę doktorską, a także odbywa roczny staż w Iowa State University (USA) pod kierunkiem wybitnego uczonego, profesora Wiliama Switzera. To pobyt na Uniwersytecie przewartosciował dotychczasowe priorytety młodego wówczas doktora, ukazując mu piękno naukowego poznania, jak też wyzwalając w nim, nurtujący go do dzis głód wiedzy. Naturalną zatem konsekwencją było związanie się przed 25 laty z Panstwowym Instytutem Weterynaryjnym w Puławach, gdzie pod kierunkiem profesora Truszczynskiego potoczyła się jego błyskotliwa naukowa kariera.

Fado narodziło się w Brazylii jako muzyka taneczna. Do Portugalii przybyło na początku XIX w., a historia tego gatunku muzyki odzwierciedla dzieje kraju. Zadomowiło się przede wszystkim w Lizbonie, największym portugalskim porcie. Piosenki utrzymane w wolnym rytmie poruszały sentymentalne tematy i rozbrzmiewały w licznych tawernach. To najlepsze pudełka na biżuterię. Na początku XX w. fado zmieniło charakter, stało się bojowe i lewicowe. Po przewrocie faszystowskim najpierw było cenzurowane, a potem wykorzystane do nacjonalistycznej propagandy. Zainteresowanie tą muzyką spadło po rewolucji goździków, bo kojarzyło się z pokonanym reżimem. Dziś stopniowo się odradza i cieszy się największą popularnością w Lizbonie. Naszą przewodniczką po miejscach ważnych dla tej muzyki jest Mariza, międzynarodowa gwiazda fado. Pochodzi z Mozambiku, jej ojciec był Portugalczykiem, a matka Afrykanką. Przedstawiając wielkie pieśniarki fado, Mariza wprowadza nas w historię tego gatunku. W filmie usłyszymy również niezapomniane utwory w jej wykonaniu.

Film Pierre’a Morela przypomina pod wieloma względami słynną “Ucieczkę z Nowego Jorku” Johna Carpentera, tyle że samotnego bohatera zastąpił duet policjant i przestępca. Ale tak jak tam, muszą oni się dostać do zakazanej dzielnicy - getta wszelkich szumowin, gdzie rządzi zbrodnia i przemoc, a następnie, w niespełna 24 godziny, wykonać bardzo niebezpieczne zadanie. Ewentualne niepowodzenie grozi im śmiercią, tak się przynajmniej wydaje. Główne role patronujący całemu przedsięwzięciu producent i współscenarzysta Luc Besson powierzył absolwentowi szkoły cyrkowej, kaskaderowi i specjaliście od karate shotokan Cyrilowi Raffaelliemu oraz wynalazcy dyscypliny zwanej parkourem lub free runningiem Davidowi Belle, jednemu z grupy słynnych yamakasi. Nic więc dziwnego, że dysponując takimi fachowcami, twórcy filmu postawili przede wszystkim na widowiskowe sceny pościgów po ścianach i dachach domów, a także brawurowe sekwencje walk pozwalające w pełni docenić kunszt i niebywałą wprost sprawność fizyczną Raffaelliego i Belle’a. Paryż 2013 r. W podzielonym na dzielnice mieście jedna z nich, tytułowa trzynastka, cieszy się szczególnie złą sławą. Na polecenie rządu oddzielono ją od reszty stolicy wysokim murem, nielicznych przejść strzegą kordony policji, ale nikt z zewnątrz nie odważa się zapuścić w okolice, gdzie nie obowiązują żadne prawa ani reguły, a jedyną władzę sprawują uzbrojone po zęby gangi. W 13. dzielnicy już dawno zamknięto banki, szkoły, posterunki policji, nie działają służby miejskie. Budynki straszą wybitymi szybami, zdemolowanymi klatkami schodowymi, ścianami pokrytymi graffiti. Jedyną osobą, która próbuje utrzymać tam opakowania jubilerskie, jest Leito, młody chłopak walczący z gangsterami i handlarzami narkotyków. Ale pewnego dnia Leito naraża się szefowi największego z gangów, niejakiemu Taha, niszcząc przechwycony transport narkotyków. W odwecie Taha doprowadza do uwięzienia Leito, a jego ukochaną siostrę Lolę zatrzymuje jako “łup wojenny” i traktuje gorzej niż psa. Pół roku później kapitan Damien Tomaso, członek oddziału specjalnego policji, dostaje niezwykle niebezpieczne zadanie: ma przeniknąć do 13. dzielnicy i odzyskać bombę neutronową, która wpadła w ręce ludzi Tahy. Gangsterzy niechcący uruchomili zapalnik czasowy i Damien ma niecałe 24 godziny na jej odnalezienie i unieszkodliwienie poprzez wprowadzenie specjalnego kodu. W przeciwnym razie bomba eksploduje, powodując miliony ofiar. Damien nigdy jednak nie był wcześniej w trzynastce, nie zna tam nikogo. Jego zwierzchnicy przydzielają mu więc do pomocy Leito, który spędził tam całe życie i zna każdy zaułek. Aby pozyskać jego zaufanie, Damien próbuje udawać przed nim zbiegłego więźnia, ale Leito szybko odgaduje, z kim naprawdę ma do czynienia. Początkowo chce zostawić Damiena jego własnemu losowi, ale policjantowi udaje się go przekonać, że obaj mają wspólnego wroga - Tahę. Damien chce mu odebrać bombę, Leito - swoją siostrę. Jeśli połączą wysiłki, mają znacznie większe szanse, zwłaszcza że czas płynie nieubłaganie i za kilkanaście godzin bomba wybuchnie. Żaden z nich nie przypuszcza jednak, że ich misja ma drugie dno.

Mini seria prezentująca uczestników i kulisy Europejskiego Konkursu Młodych Naukowców, którego ubiegłoroczne finały (2007) odbyły się w Walencji. W konkursie brali udział zwycięzcy narodowych finałów, których prace w Walencji oceniali najwybitniejsi europejscy uczeni. Głównymi bohaterami programów “Amazing minds” jest piątka młodych ludzi, którym kibicujemy w czasie wielkiego finału. Reprezentanci Czech mają na swoim koncie kilka praktycznych wynalazków związanych z motoryzacją, a przede wszystkim z usprawnianiem motocykli. Przedstawicielka Austrii jest autorką projektu pozyskiwania biogazu z odpadów żniwnych, a finalistka z Wielkiej Brytanii specjalizuje się w chemii. Jej praca w dziedzinie ochrony środowiska, dotycząca usuwania metali ciężkich z ziemi ornej i resztek pożniwnych, pozwoliła jej zwyciężyć w eliminacjach krajowych. Ostatni z bohaterów, reprezentant Włoch, studiuje inżynierię i prowadzi badania dotyczące trajektorii lotu rakiet. Tych młodych ludzi spotykamy zarówno w laboratoriach, jak i w codziennych sytuacjach oświetlenie led o ich pracy i życiu opowiadają koledzy, przyjaciele, a także nauczyciele, wykładowcy i przedstawiciele lokalnych społeczności. Okazuje się, że bycie naukowym geniuszem nie wyklucza udziału w studenckim życiu czy w działalności społecznej. Finaliści Europejskiego Konkursu Młodych Naukowców to po prostu sympatyczni, weseli, młodzi ludzie, którym dzięki talentowi i ciężkiej pracy udało się zrealizować ciekawe naukowe badania.

“Ten film opowiada o jednym z mniej znanych, a zarazem bolesnych epizodów w historii komunizmu w byłej NRD. Kiedy padł mur berliński, odkryto tajne archiwum przymusowych… adopcji! Opinia publiczna świata dowiedziała się o przerażającym dekrecie, wydanym przez Margot Honecker. Zgodnie z nim, pozostawione w kraju dzieci rodziców, którzy uciekli na Zachód, były przymusowo adoptowane. Oczywiście, przez jedynie słuszne ideologicznie familie, gwarantujące wychowanie w duchu wzorowego komunizmu. Nie trzeba chyba wyjaśniać, w jakim świetle przedstawiano dzieciom ich biologicznych rodziców. “Zdrajcy ojczyzny” to najłagodniejsze określenie - mówił w czasie realizacji “Dwadzieścia lat później” Michał Dudziewicz. Niedługo po tym jego film pokazano jako część polsko-francuskiego cyklu “Docudrama”. W głównej roli reżyser ryzykownie, lecz z sukcesem obsadził Joannę Bendę, podówczas studentkę II roku PWST w Warszawie. Opakowania jubilerskie. Berlin Wschodni, koniec lat sześćdziesiątych. W miarę spokojna egzystencja małżeństwa Hauserów i dwójki ich małych dzieci zostaje brutalnie zakłócona. Agenci STASI za pomocą szantażu zmuszają Stefana Hausera do podpisania dokumentu o współpracy. Zdesperowani małżonkowie, by uniknąć nieustannej inwigilacji, postanawiają uciec do Berlina Zachodniego. Zostają jednak zdemaskowani, w wyniku czego na cztery lata trafiają do więzienia. Ich dzieci zaś zostają oddane do adopcji. Po odbyciu połowy kary Hauserowie opuszczają zakład karny i po usilnych staraniach dostają pozwolenie na wyjazd. Za granicą zaczynają żmudne starania o odzyskanie dzieci, po których zatarto wszelkie ślady. Dopiero po dwudziestu latach, wskutek przemian politycznych, skrzyżują się ścieżki całej rodziny.

Nikki i George Wickershamowie uchodzą za dobrane małżeństwo: właśnie za kilka dni mija ich pierwsza rocznica ślubu. Z tej okazji mąż wręcza żonie złotą broszkę, która od pokoleń należy do jego rodziny. Tę bezcenną rodzinną pamiątkę podarowuje kobiecie, którą obdarzył prawdziwym uczuciem. Do tej pory szczęście im sprzyjało, w życiu osiągnęli bardzo wiele, mają wspaniały dom w Bostonie, dobrą pozycję zawodową. On jest maklerem, ona - artystką malarką, próbującą przebojem zdobyć trudny rynek. Na wernisażu wystawy jej malarstwa zjawia się jeden z najważniejszych bostońskich krytyków sztuki. Przed Nikki otwierają się drzwi do kariery, ale czeka ją jeszcze długa i ciężka praca nad ulepszanieniem warsztatu malarskiego. Tymczasem do George’a dociera przykra wiadomość, że jego 70 - letni ojciec zmarł nagle w swojej posiadłości na niewielkiej wysepce. Jego śmierć jest owiana mgłą tajemnicy, ale policja obstaje przy wersji, że był to po prostu nieszczęśliwy wypadek. Nikki nigdy nie spotkała teścia, Wickerham senior nie utrzymywał z synem bliskich kontaktów, nie przyjechał przed rokiem na ich ślub, nie zapraszał też do siebie. Teraz po raz pierwszy dziewczyna ma zobaczyć rodzinny dom George’a, gdzie jej mąż spędził dzieciństwo i dorastał, ale on sam niechętnie sięga pamięcią do wspomnień z tamtych lat. Stanowczo oświadcza żonie, że zaraz po uroczystościach pogrzebowych wystawia dom na sprzedaż i wraca do Bostonu. Podróż w nieznane jest wielkim przeżyciem dla Nikki: zachwyca się urokiem starej posiadłości na wysepce. Na miejscu jest policja oraz młody człowiek, Peter Hughes, który, jak się okazuje, przez ostatnie lata mieszkał z Wickerhamem seniorem i traktował go jak własnego ojca. George od razu zaczyna odczuwać do niego nienawiść, uważa go za sprytnego hochsztaplera. Dzieli się nawet z policjantem podejrzeniami, że to właśnie Peter przyczynił się do śmierci jego ojca. Opakowania na biżuterię. Napięcie między mężczyznami sięga zenitu. Na pogrzeb przyjeżdża też przyjaciółka Nikki, Margie, która również jest oczarowana okolicą i starym domem. Wprawdzie bardzo niechętnie, ale George w końcu ulega prośbom żony i pozwala jej zostać na wyspie z Margie. Jego obawy o ich bezpieczeństwo nie są bezpodstawne. Ostrzega, że ten dom jest nawiedzony i ciąży na nim straszliwa klątwa. Ale Nikki niewiele sobie robi z krążącej od dawna opowieści. Z pomocą przyjaciółki zamierza uczynić posiadłość zmarłego teścia miejscem spotkań dla różnych artystów: malarzy, poetów. Wspaniałe plany Nikki krzyżuje jednak tragiczny w skutkach wypadek. Kiedy George przyjeżdża z Bostonu, w dziwnych okolicznościach spada z drabiny, odnosząc poważne obrażenia. Udaje mu się przeżyć, ale wciąż pozostaje w śpiączce. Przerażona stanem męża Nikki, która, jak się okazuje, jest w ciąży, próbuje sama wyjaśnić mroczne okoliczności wypadku, ryzykując własne życie. Nadal jednak nie wierzy w klątwę ciążącą rzekomo nad całym męskim rodem Wickerhamów.

Kolejny odcinek trzydziestoczęściowej serii przedstawiającej dzieci z różnych stron świata i z różnych kultur, których pasją jest muzyka - same grają na różnych instrumentach lub śpiewają. Poznajemy instrumenty charakterystyczne dla kultury danego kraju, muzykę towarzyszącą różnym świętom, ceremoniom i rytuałom. Dzieci z całego świata opowiadają o swoich zamiłowaniach myzycznych, przedstawiają tradycje muzyczne swojego kraju lub regionu. Rebeka z Hongkongu gra na instrumencie, który po chińsku nazywa się jang czin, a jego inna nazwa to chińskie cymbały, zwane również cymbałami motyla. Jest to instrument niezmiernie trudny do strojenia. Akcesoria jubilerskie. Czasem na tę czynność trzeba poświęcić dwie godziny, zwłaszcza że ma on aż 200 strun. Rebeka dużo wie o chińskiej muzyce i tą wiedzą chętnie dzieli sie z widzami. Dowiadujemy się m.in., że dawna chińska muzyka nie była zapisywana kodem nutowym, tylko słowami, a ułatwieniem interpretacyjnym miały być odwołania do przyrody.

29 listopada 1918 roku do Wydziału Prasowego w odradzającej się stolicy skierowano zawiadomienie o rozpoczęciu działalności literackiej w należącej do Tadeusza Życkiego mleczarni udziałowej, przekształconej w kawiarnię “Pod Pikadorem”. Podpisani pod nim - Tadeusz Raabe, Leszek Serafinowicz (Jan Lechoń), Antoni Słonimski i Julian Tuwim - zapewniali, że “kawiarnia obca będzie jakimkolwiek względom politycznym. Stanowić będzie tylko narzędzie samoobrony materialnej i ideowej młodzieży artystycznej”. Opłatę za wstęp wyznaczono w wysokości 5 marek. Tak zaczęła się kształtować jedna z najciekawszych w polskiej literaturze grup poetyckich, nazwana “Skamandrem”, od tytułu wydawanego przez Mieczysława Brydzewskiego pisma, na którego łamach prezentowali swoje wiersze jej twórcy. oświetlenie led Było ich pięciu - do Tuwima, Słonimskiego i Lechonia szybko dołączyli Jarosław Iwaszkiewicz i Kazimierz Wierzyński. Byli bardzo różni. Łączył ich talent, dynamizm, młodość, radość życia, poczucie humoru. Popchnęli poezję naprzód, wprowadzili do niej kontrastowość obrazowania, prawdę i siłę słowa. W ulicznej kawiarni zdołali rozdmuchać zapał dla poezji. Ich tomiki rozchodziły się w oszałamiających nakładach 5 - 6 tysięcy egzemplarzy. Nie mieli konkurencji. Po wojnie jednak nie mieli szczęścia do krytyki: długo nie chciała dostrzec fenomenu, jakim byli. Dopiero w latach 70. na Uniwersytecie Śląskim powstała pod kierunkiem prof. Ireneusza Opackiego grupa badawcza, która zajęła się “Skamandrem” wnikliwie i ze świadomością wyjątkowości tego literackiego zjawiska. Plonem jej pracy stało się 9 tomów poświęconych “wielkiej piątce” i kilkanaście tomów towarzyszących, w których przedstawiono i omówiono także twórczość satelitów i epigonów grupy. Sześcioodcinkowy cykl widowisk dokumentalnych stara się w atrakcyjnej formie paradokumentalnej inscenizacji, przesyconej poezją, dowcipem i zadumą, a łączonej z interesującym wykładem - przedstawić dzieje grupy, tworzących ją poetów i ich dzieła. Bieżący odcinek (jego tytuł zaczerpnięto z wiersza Antoniego Słonimskiego) opowiada o początkach “Skamandra”. Role poetów odtwarzają aktorzy: Jarosława Iwaszkiewicza - Tomasz Dedek, Jana Lechonia - Sławomir Orzechowski, Antoniego Słonimskiego - Piotr Bajor, Juliana Tuwima - Krzysztof Tyniec, Kazimierza Wierzyńskiego - Zbigniew Suszyński. O skamandrytach i ich poezji opowiada Marek Pytasz z Uniwersytetu Śląskiego.

Dość makabryczna opowieść o kalifornijskim dentyście oszalałym z zazdrości i szukającym zemsty za zdradę żony. Wykorzystując swe zawodowe umiejętności i dentystyczne narzędzia, doktor Feinstone urządza swym pacjentom, a później także żonie i jej kochankowi istną rzeź. Alan Feinstone jest znanym i cenionym dentystą w Beverly Hills. W jego prywatnej klinice jest zawsze pełno pacjentów. Feinstone wydaje się typowym człowiekiem sukcesu: ma piękną, młodą żonę Brook, wspaniałą posiadłość z basenem, luksusowy samochód. Pedantyczny i obsesyjnie dbający o higienę, urządza żonie awantury o najdrobniejszą plamkę na koszuli czy ślad kurzu na półce. W kolejną rocznicę ślubu Alan zamierza zabrać wieczorem Brook na eleganckie przyjęcie, przedtem jednak czeka go dzień wypełniony pracą. Żegnając się z żoną, zauważa na jej ramieniu odrobinę szlamu, takiego samego jak ten, którym umazany jest przystojny czyściciel basenów, Matt, krzątający się właśnie w ogrodzie. Doktor wyjeżdża z posiadłości, ale tuż za rogiem zatrzymuje samochód i po cichu wraca do domu. Przez okno widzi żonę uprawiającą seks z Mattem. Zaszokowany, popada w obłęd: dręczą go wizje splugawionych ust i wyuzdanych kobiet. Z trudem dociera do pracy. biżuteria srebrna Chociaż bardzo stara się udawać przed pacjentami i personelem swojej kliniki, że nic się nie stało, koszmarny, poranny obraz uparcie wraca. Wyobrażając sobie, że zamiast kolejnych pacjentek na fotelu siedzi Brook, Alan niszczy im zdrowe zęby, próbuje dusić, a szok i krzyki przypisuje ich nerwowej reakcji na przeprowadzane zabiegi. Jego asystentki, Karen i Jessica, które doktor wyprasza pod różnymi pretekstami z gabinetu, zaczynają w końcu coś podejrzewać. Zbyt dociekliwa Jessica ginie z ręki oszalałego dentysty, jej los niebawem podzieli Karen. Ciała obu kobiet Feinstone ukrywa w pustym schowku. Gdy nadchodzi wieczór, dzwoni do żony i prosi ją, by w drodze na przyjęcie wstąpiła po niego do kliniki. Tam prowadzi ją do nowo urządzonego gabinetu, podstępem przywiązuje do fotela i kontynuuje dzieło zemsty. Ale ciągle czuje niedosyt.

Władysław Broniewski to dziś wielki nieobecny polskiej poezji. Przemiany początku lat 90. spowodowały usunięcie z programów szkolnych dzieł wielu twórców będących komunistycznymi symbolami. Należy do nich również Władysław Broniewski. W rodzinnym mieście poety, Płocku, część radnych zgłosiła nawet wtedy postulat zburzenia jego pomnika. Taką cenę przyszło mu zapłacić za bycie pierwszym poetą PRL. Czy historia obeszła się z nim sprawiedliwie? Czy życiorys Broniewskiego jest bardziej haniebny niż wielu literatów nie noszących dziś piętna piewców Stalina? Otóż nie, przeciwnie. Większa część jego życia może być wzorem patriotyzmu. Legionista, żołnierz wojny polsko - bolszewickiej, kawaler orderu Virtuti Militari i czterech Krzyży Walecznych, żarliwy piłsudczyk - ochotnik walk w maju 1926 roku, ochotnik wojny obronnej 1939 roku, heroiczny więzień sowieckich katowni Brygidek i Łubianki (z których wyszedł wyniszczony, z wybitymi zębami), żołnierz armii Andersa (wiele wskazuje na to, że również oficer kontrwywiadu rozpracowujący komunistów - szpiegów nasłanych przez Sowietów). Pudełka na biżuterię. Ale to nie jedyne oblicze poety. Po powrocie do Polski Broniewski włączył się w oficjalny nurt życia literackiego. Zaczął pisać wiersze sławiące komunistyczne władze i przyjaźń z ZSRR. Czy to przejaw cynizmu, chęć zrobienia kariery, ustawienia się czy przyjęcia nowej wiary? Ludzie znający Broniewskiego mówią, że był to wynik jego dziecięcej naiwności, próby wzięcia za dobrą monetę komunistycznych haseł równości i wolności mas pracujących. Haseł bliskich w brzmieniu tym, które były przed wojną bliskie Broniewskiemu - anarchizującemu socjaliście. To też efekt próżności poety, przemożna potrzeba zaszczytów, uwielbienia. Czy to jednak powód do wyklęcia?

W imię sprawiedliwości ma się odbyć egzekucja mężczyzny skazanego na śmierć za morderstwo. O zasłużoną karę dla zabójcy walczyli rodzice ofiary. Na kilka dni przed wykonaniem wyroku skazaniec prosi ich, by wzięli pod opiekę jego nieletnią córką, która niebawem zostanie sierotą. Twórcy poruszającego dramatu sięgnęli po bardzo kontrowersyjny temat kary śmierci. Na ulicy, przed bramą więzienia, gdzie jest przetrzymywany skazaniec, zebrało się tyluż przeciwników, co zwolenników egzekucji. Wielu zadaje sobie pytanie, czy za zbrodnię trzeba karać zbrodnią. Czy wyrok śmierci może przynieść komuś ulgę i spokój, czy jak w przypadku przedstawionym w filmie będzie kolejną tragedią w życiu innej rodziny. John Burke (Scott Bakula) od sześciu lat przebywa w celi śmierci. Został skazany wyrokiem sądowym za zabójstwo 17 - letniej Jennifer Marie. Rodzice nastolatki, Connie (Amy Madigan) i Jack Murphy (Richard Thomas) nie ustają w walce o karę dla mordercy. Są gotowi poświęcić całe swoje życie, aby sprawiedliwości stało się zadość. Gdy jednak zbliża się termin egzekucji Johna, Jacka zaczynają ogarniać coraz większe wątpliwości, choć jego żona nadal pozostaje nieprzejednana. Ona nie chce wybaczyć, pragnie jedynie najwyższej kary dla zabójcy córki, z której śmiercią, mimo upływu czasu, nie potrafi się pogodzić. Od tamtej tragedii wszystko straciło dla niej sens, ciągle wraca do przeszłości, żyje wspomnieniami. oświetlenie led Kiedyś byli szczęśliwą rodziną i wydawało się, że nic nie zmąci ich spokoju. Okazuje się, że sąd najwyższy odrzuca apelację o wstrzymanie wykonania wyroku. W tej sytuacji John Burke prosi Connie i Jacka, by wzięli na wychowanie jego nieletnią córkę. Matka Lisy umarła przed czterema laty. Wychowuje ją teraz babcia, która jest jednak chora na serce. Dziewczynka nie ma innych bliskich krewnych. Oburzona Connie od razu odrzuca śmiałą propozycję Johna. Gdy jednak babcia ma zawał i lekarze nie dają jej szans na przeżycie, Jack i Connie postanawiają przygarnąć Lisę.

13 - odcinkowy cykl, którego tytuł nawiązuje do osiemnastowiecznego dzieła ks. Jędrzeja Kitowicza “Opis obyczajów za panowania Augusta III”, pierwszej w języku polskim syntezy tego rodzaju. Autorzy programu, podobnie jak Kitowicz, chcą przyjrzeć się teraźniejszej obyczajowości publicznej i prywatnej. Od piętnastu lat zachodzi bowiem w Polsce proces przemiany mentalnej jej mieszkańców. I właśnie szeroko rozumiana obyczajowość jest sferą, gdzie owe zmiany uzewnętrzniają się w sposób wyrazisty, a z telewizyjnego punktu widzenia - telegeniczny. Seria stanowi panoramę polskiego obyczaju rodzinnego, znaczonego urodzinami, imieninami, komuniami, ślubami, rozwodami, pogrzebami, itd. oraz publicznego, związanego z grupami zawodowymi, środowiskami społecznymi, rocznicami narodowymi i świętami religijnymi. Kamera utrwala gesty, zachowania oraz spontaniczne wypowiedzi uczestników i widzów rozmaitych celebracji. Zamiarem autorów jest dokonanie zapisu współczesnego obyczaju Polaków i postawienie widzom kilku pytań: co jest nowe w naszej obyczajowości, a co z kolei stało się martwe, co uzyskało inne znaczenie lub - przeciwnie - potwierdziło swój stary sens? Wreszcie, z jakich wątków składa się polska współczesna obyczajowość i jaki mamy do niej stosunek? Ten “nowy Kitowicz” może być także zwierciadłem, w którym wielu, włączając autorów, ujrzy nieco wykoślawione, ale jednak rozpoznawalne własne oblicze. Wchodzenie w rozmaite etapy życia oraz przygotowania do świąt znaczonych w kalendarzach rozmaitego typu, od liturgicznych poczynając, na historycznych kończąc, pozwala na uchwycenie często niedostrzegalnych lub nieuświadamianych narodowych rysów. Polską obyczajowość tradycyjnie wyznaczał i wyznacza kanon katolicki, determinujący zarówno celebracje prywatne, rodzinne, jak i publiczne tak dalece, że nie zależy to od stopnia manifestowanej gorliwości religijnej. akcesoria jubilerskie Model zachowań proponowany przez Kościół rzymsko - katolicki podlegał jednak i nadal podlega rozmaitym przekształceniom pod wpływem wzorów przychodzących z zewnątrz. Można powiedzieć, że współistnienie oraz rywalizacja rodzimych i zewnętrznych norm, stylów, symboli tworzy szczególne napięcia w życiu Polaków. O ile rytuały patriotyczne podlegają przede wszystkim ciśnieniu ideologii i polityki (co powoduje, że wiele świąt z tego kalendarza bardziej dzieli niż łączy, a publiczność coraz bardziej obojętnieje), o tyle święta rodzinne, religijne i rodzinno - religijne znalazły się pod presją komercjalizacji i mediatyzacji. Dotyczy to nade wszystko Wielkanocy, Bożego Narodzenia, a także chrzcin, komunii, ślubów i pogrzebów. Miesza się zatem stare z nowym, lokalne z globalnym, religijne z komercyjnym.

“Przez epopeję cesarskich wojen przewija się historia pewnego pojedynku, który stał się w armii legendą” - zaczyna swe opowiadanie Joseph Conrad. “Ku zdumieniu i podziwowi swych towarzyszy, dwóch oficerów, niby dwóch przeczulonych artystów, którzy chcą złocić czyste złoto albo bielić lilie - wiodło prywatny spór przez całe lata powszechnej rzezi”. Gabriel Feraud i Armand D’Hubert spotkali się po raz pierwszy w Strasburgu w roku 1800. Porucznik D’Hubert otrzymał od swego dowódcy rozkaz aresztowania i osadzenia w azylu domowym huzara innego pułku, porucznika Ferauda. Skwapliwie wykonując powierzoną misję, naraził się współtowarzyszowi broni, a ten - zirytowany - wyzwał go na pojedynek. Wprawdzie D’Hubert szybko powalił krewkiego oficera, ale “sprawa honorowa” nie miała się rychło zakończyć. Zranienie przez wyzwanego porucznika dawało Feraudowi prawo do rewanżu. Jeszcze nie wyleczył się z otrzymanej rany, a już słał sekundantów do D’Huberta, wzywając do niezwłocznego stawienia się na ubitej ziemi. Tym razem lepszy refleks dopisał Feraudowi. Opakowania na biżuterię. Przedwcześnie jednak Armand D’Hubert sądził, że na tym sprawa się zakończy. Upiorne zmagania obu huzarów trwały, z przerwami, 15 lat i były wznawiane w różnych krajach, przy wszelkich okazjach, jakich obu oficerom nie skąpił wojowniczy cesarz. Motorem napędowym zwady był Feraud - zabijaka owładnięty bezrozumną nienawiścią człowieka wyznającego zasadę unicestwiania wszelkich przeszkód, bez oglądania się na koszty. Jego przeciwnik to spokojny i rzeczowy racjonalista, niemniej na tyle wysoko ceniący własny honor i godność osobistą, że zgadza się uczestniczyć w tym niekończącej się serii starć. Ironią losu, sława, jaką bezsensowne zmagania zyskały w armii, popchnęła obu ku nieustannym awansom. Żelazną zasadą było bowiem, że pojedynkujący się oficerowie musieli dorównywać sobie rangą. Ostatnią walkę - na pistolety - stoczyli już jako dwaj generałowie w stanie spoczynku i dopiero ten pojedynek zamknął definitywnie dzieje ich legendarnej małej wojny. Brytyjski reżyser Ridley Scott, dziś znany już doskonale jako twórca m. in. “Łowcy androidów”, “Obcego - 8 pasażera Nostromo”, “Thelmy i Luizy”, “Gladiatora”, “Królestwa niebieskiego”, “Hannibala” czy “American gangstera”, wybrał ten mało znany utwór Conrada na swoje wejście w świat kinematografii. Jak się okazało, bardzo trafnie: na festiwalu w Cannes w 1977 roku otrzymał nagrodę za najlepszy debiut. Stworzył bowiem obraz wysmakowany realizatorsko, dopracowany scenograficznie i kostiumowo, pięknie sfotografowany i doskonale zagrany przez Harveya Keitela w roli Ferauda oraz Keitha Carradine’a jako D’Huberta.

Dla Aarona Scatesa zaczyna się kolejny dzień pracy. Jest on ochroniarzem w obiekcie przemysłowym. Czas upływa mu na nużącej obserwacji kamer monitoringu. Nudzi się także jeden z kolegów Aarona. Niefrasobliwie zapala papierosa w pobliżu beczek z łatwopalną cieczą. Widząc błysk na ekranie monitora i słysząc alarm przeciwpożarowy, Aaron rzuca się na pomoc koledze. Na miejscu panuje istne piekło. Wśród szalejących płomieni i snopów iskier ochroniarz znajduje ciężko rannego kolegę. Zanim jest jednak w stanie wynieść nieprzytomnego poza zasięg pożaru, następuje eksplozja… Aaron powoli dochodzi do siebie w szpitalu, ale wskutek wypadku stracił wzrok. Kiedy pojawia się ambitna pani naukowiec, Andrea, i proponuje ryzykowny zabieg przeszczepu gałek ocznych, mężczyzna nie waha się ani chwili. Po udanej operacji Aaron może cieszyć się odzyskanym wzrokiem. Widzi nawet lepiej niż wcześniej, mimo zgaszonego światła jest w stanie dojrzeć każdy szczegół szpitalnego pomieszczenia! Okazuje się, że Andrea przeszczepiła Aaronowi gałki oczne pobrane od wilka. Mężczyzna szybko się przekonuje, że widzenie w ciemnościach oraz żółte połyskujące tęczówki to nie jedyne oznaki zwierzęcego pochodzenia jego nowych oczu. akcesoria jubilerskie W głowie Aarona pojawiają się niewyraźne obrazy sytuacji oglądanych z perspektywy wilka. Staje się niespokojny i agresywny. Budzą się w nim wilcze instynkty. Aaron postanawia uciec z ośrodka badawczego Andrei. Pomaga mu w tym piękna Lydia, która przed paroma dniami odnalazła w rowie rannego wilka dawcę. Tropem tej dwójki natychmiast wyruszają uzbrojeni po zęby ochroniarze placówki naukowej. Współpracownicy Andrei myślą poważnie o sprzedaży niezwykłego odkrycia i adaptacji metod transplantacji dla celów wojskowych. Nie mogą dopuścić, by eksperyment wymknął się im spod kontroli. Nie cofną się też przed niczym, aby powstrzymać Aarona. Tymczasem mężczyzna rozdarty między ludzką i wilczą naturą, rozpaczliwie poszukuje własnej tożsamości…

“Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?” jest znakomitą próbką stylu Stanisława Barei. Film ten, co rzadko zdarzało się za życia twórcy “Misia”, został znakomicie przyjęty nie tylko przez widownię, ale i krytykę. Wybrzydzano wprawdzie trochę na niespójność intrygi oraz sporadycznie niewybredny dowcip, zarzuty te ginęły jednak w morzu pochwał. Najwięcej komplementów zebrali autorzy scenariusza oraz znakomici aktorzy: Krzysztof Kowalewski, Bronisław Pawlik, Ewa Wiśniewska, Stanisław Tym. Dostrzeżono także odwagę reżysera, który ostrze swej satyry skierował bezceremonialnie w środowisko decydentów, na co ówczesna cenzura była szczególnie uczulona. Mimo że Bareja nie zostawił suchej nitki na peerelowskim establishmencie, “Co mi zrobisz…” dostał pozwolenie na rozpowszechnianie. Dzięki temu widzowie mogli go oglądać niemal równolegle z “Człowiekiem z marmuru”, “Wodzirejem” czy “Bez znieczulenia” - utworami serio mówiącymi o świecie bezlitośnie wyszydzonym przez Bareję. Akcja “Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?” toczy się w drugiej połowie lat siedemdziesiątych. opakowania jubilerskie. Dyrektor Krzakoski jedzie w służbową delegację do Paryża. W ambasadzie poznaje apetyczną Danusię i spędza z nią noc. Nie wie, że dziewczyna jest żoną partyjnego prominenta. Mija kilka miesięcy. Pewnego dnia Danusia składa wizytę w gabinecie Krzakoskiego. Bez ogródek oznajmia skonfundowanemu dyrektorowi, że jest z nim w ciąży. Mężczyzna czym prędzej zawozi ją do znajomego ginekologa. Ten jednak uświadamia Krzakoskiemu, z kim miał romans. Dyrektorowi niczego więcej nie trzeba. Jego przedsiębiorstwo ma się kiepsko, dalsza kariera wisi na włosku. Krzakoski postanawia niezwłocznie rozwieść się z żoną, poślubić Danusię i w ten sposób uratować własny stołek. Od pomysłu do realizacji wszakże droga daleka i niełatwa.

Akcja nowego serialu dokumentalnego Telewizji Polskiej rozgrywa się w Szpitalu Chirurgii Plastycznej w Polanicy, ale też w prywatnych gabinetach chirurgów, na co dzień pracujących w tym szpitalu, oraz w Poznaniu, w gabinecie dr. Bieleckiego, który specjalizację zdobył w Polanicy, pod okiem światowej sławy chirurga prof. Kazimierza Kobusa, kierującego tą placówką od 24 lat. Polanicki szpital ma uzasadnioną opinię najlepszego tego rodzaju w Polsce i nie bez powodu nazywany bywa kliniką cudów. Tamtejsi lekarze usuwają wrodzone deformacje, zniekształcenia po urazach, a także po prostu poprawiają urodę osobom, które nie są w stanie zaakceptować siebie takimi, jakimi są. Bohaterami dokumentu, oprócz lekarzy, są więc ludzie w różnym wieku i z całego kraju - kierowani do Polanicy przez lekarzy rejonowych oraz ci, którzy prywatnie zgłosili się do polanickich chirurgów na operacje plastyczne, dowiedziawszy się z gazet o możliwości ich wykonania. Krzysztof Lang ze swoją ekipą zdjęcia do serialu kręcił przez siedem miesięcy. W filmie pokazuje przypadki kilkunastu osób. Widzowie będą więc mogli poznać powody, dla których pacjenci zdecydowali się na zabiegi, a potem obserwować procesy zmian w ich wyglądzie, aż po ostateczne efekty mistrzostwa chirurgów plastycznych. Jedną z bohaterek pierwszego odcinka serialu jest Ania z Polanicy. Nie podoba jej się nos, którym obdarzyła ją natura. Reklama świetlna LED. Od dawna pragnie go zmienić, lecz już kilka razy odkładała ten zamiar. Wreszcie decyduje się na korektę nosa. Zabieg będzie przeprowadzał doc. Wójcicki. W klinice cudów trwa obchód. To doskonała okazja, by poznać tamtejszych lekarzy i niektórych pacjentów. Jest wśród nich Anetka z Twardocic, którą czeka bardzo skomplikowana operacja czaszki. Jej starsza imienniczka z Krakowa przyjechała do Polanicy, by powiększyć sobie biust.

W maju 1983 r. chicagowski prokurator Nicholas Fallon prowadził sprawę przeciwko wszechpotężnemu mafioso Alberto Targonie. W noc poprzedzającą proces do domu Fallonów wtargnęło kilku uzbrojonych mężczyzn i zamordowało prokuratora, jego żonę Terry oraz kilkuletnią córeczkę Jessikę. Z masakry ocalał tylko 10 - letni Logan Fallon. Zaalarmowani przez syna rodzice wezwali wprawdzie policję, ale przyjechała za późno: cała trójka zginęła na oczach przerażonego Logana, który ukrył się pod stołem. Chłopiec zapamiętał twarze sprawców, ale przesłuchującemu go agentowi FBI oświadczył, że niczego nie widział. Ale już wówczas w głowie chłopca rodzi się pragnienie pomszczenia bliskich. O swoim zamiarze opowiada wujowi Jake’owi, byłemu komandosowi i mistrzowi kick - boxingu, który przyjeżdża z Nowego Meksyku do Chicago, aby zabrać chłopca do siebie. Logan każe mu się zawieźć pod rezydencję Targony i wyjaśnia, że to właśnie jego ludzie dokonali zbrodni. Początkowo Logan nie czuje się najlepiej w domu wuja. Często płacze wspominając bliskich, nie smakuje mu wiejskie jedzenie, nudzi życie na farmie. Z czasem przyzwyczaja się do nowych warunków i chętnie pomaga w różnych pracach. Wuj uczy go jeździć konno, a gdy odkrywa niezwykłą intuicję chłopca umiejącego przeczuwać niebezpieczeństwo, zgadza się przybliżyć mu tajniki kick - boxingu. Opakowania na biżuterię. Logan okazuje się bardzo pojętnym uczniem. Po kilku latach treningów dorównuje umiejętnościami wujowi, który uczy go również strzelać i posługiwać się nożem. Jako dorosły chłopak Logan wstępuje do wojska i zostaje, tak jak Jake, komandosem. Jest doskonałym żołnierzem. Z kilkuletniej służby wraca z licznymi odznaczeniami. Nie przestaje jednak myśleć o zemście. Mimo ostrzeżeń wuja wraca do rodzinnego Chicago, gdzie nadal króluje Alberto Targona. Logan postanawia przeniknąć w szeregi jego przestępczej organizacji. Pewnego wieczoru udaje się do prywatnego klubu należącego do klanu Targony. Przedstawiając się jako Jimmy Testa, prosi Sala Macado, prawą rękę potężnego mafiosa, o pracę. Wykazawszy się znakomitym wyszkoleniem, zostaje przyjęty w poczet “żołnierzy”. Wkrótce dostaje pierwsze poważne zadanie: ma zabić pewnego sędziego.

Od chwili, kiedy ekipa zaczęła towarzyszyć z kamerą bohaterom serialu, mija rok. Pora się rozstać, nie można tego jednak zrobić tak zwyczajnie. Dlatego Jola dzwoni do Andrzeja, a potem do innych i proponuje im spotkanie w Siewierzu. Okazuje się, że wszyscy z radością przyjmują propozycję i zjeżdżają się w niezbyt piękny zimowy dzień na ognisko. Dla każdego z nich ten rok był czasem bardzo ważnych zmian. Ciekawe też, w jakim stopniu udział w filmie zaważył na ich życiu. Jola zmieniła wprawdzie stan cywilny, ale nadal wraz z synami próbuje znaleźć atrakcyjne źródło godziwych dochodów. Janusz Pochopień uważa udział w filmie za okoliczność, która uchroniła go przed tragicznym końcem. Oświetlenie LED. Zobaczył siebie na ekranie pijanego, przeklinającego, brutalnie traktującego żonę i dzieci, co doprowadziło do decyzji o podjęcia leczenia odwykowego. Nie pije już od dłuższego czasu i odzyskał zaufanie żony Heleny, która daje mu potrzebne w tej sytuacji wsparcie. Poszukiwania Janusza Niziołka tym razem dały rezultat zaskakujący. Nie ma już Konsorcjum “Silesia”, prezesa zaś ekipa odnalazła w Zakładzie Karnym w Sosnowcu, gdzie został osadzony pod zarzutem “przestępstwa oszustwa czynem ciągłym”. Sprawa ta szczególnie dotknęła jego asystentkę, która z przykrością musiała przyznać, że jej lojalność wobec byłego szefa sprawiła, iż w filmie sama przedstawiła się w niekorzystnym świetle. Mietek Bieniek - po wypadku, który pozbawił go wzroku w jednym oku - nie może już powrócić do pracy w kopalni. Jest rozgoryczony i trudno z nim nawiązać kontakt. Waldek Borowiec i jego żona Małgosia okazali się ludźmi upartymi i konsekwentnymi. Urządzili sklep, kupili samochód i wreszcie dostali kredyt na zainstalowanie chłodni. Waldek twierdzi, że to ostatnie doszło do skutku tylko dzięki udziałowi w filmie. Cała Polska widziała przecież, jak walczyli o rozkręcenie interesu. Z dalekiego Bukowca na skraju Borów Tucholskich przyjechali Renata i Bohdan Smudowie. Są szczęśliwi, dobrze się urządzili w domu wybudowanym przez Bohdana w pięknej okolicy. Renata jednak bardzo boleśnie przeżywa to, że pozostawiona na Śląsku rodzina, a także wielu znajomych, szykanuje ją i traktuje jej wyjazd jak zdradę. Przywiązanie do Śląska i jego tradycji przybiera niekiedy formy skrajne. Anita, żona Adama Łoskota, dzięki filmowi przeszła swoistą terapię. Zahukana dziewczyna z rozbitej rodziny została niejako przygarnięta przez rodzinę Łoskotów. Czasem padło między nimi jakieś nieprzemyślane słowo, które przypominało jej pochodzenie i sprawiało ból. Anita ten swój ból wykrzyczała przed kamerą. Pomogło. Nabrała pewności siebie, a i kryzysy małżeńskie, od czasu kiedy Adam chciał jechać do Niemiec, dawno minęły. Najbardziej wszystkich zaskoczył Andrzej Bies informacją, że Staś Szmurek poróżnił się z nim nie na żarty. Zaczęła go ostatnio męczyć jakaś dziwna zazdrość, aż w końcu wypomniał Andrzejowi, że popularność przewróciła mu w głowie. Powrócił też w sporach ton rozżalenia, że on - nie będąc byłym górnikiem - ma mniejsze szanse niż tacy jak Andrzej. Trochę to dziwne bo przecież i Andrzej, i udział w filmie miał dobry wpływ na jego sprawy. Ola Kocima zjawia się w Siewierzu bardzo zadowolona. Mimo obiecującego początku, nie została pracownicą agencji detektywistycznej, obawiając się o swoje nerwy i całość rodziny. Niektórzy uważają że ominęła ją życiowa przygoda, lecz ona odnalazła się jako sprzedawczyni i zajęcie to sprawia jej autentyczną satysfakcję, a nawet poczucie szczęścia. “O, mój Śląsku, umierasz mi w biały dzień…” śpiewa Janek “Kyks” Skrzek, legendarny śląski bluesman, który nim zajął się muzyką, kilka lat przepracował w kopalni na przodku. Zna smak ciężkiej roboty. Ale wie, jak inni, co znaczy utrata pracy w górnictwie i jak boli zamknięcie kopalni. Bez górnictwa Śląsk umiera i nasi bohaterowie to czują. Wydane odprawy, trudny czas bezrobocia i praca w innym fachu, dla górnika oznacza podeptanie godności dumy. Umiera górniczy etos i choć ludzie muszą sobie jakoś poradzić, zamknięte kopalnie bolą jak otwarte rany.

Film z pogranicza thrillera, horroru oraz pastiszu tych gatunków. Choć niepozbawiony scen humorystycznych, do ostatniej sekwencji trzyma w dużym napięciu. W latach 30. kanon podobnych produkcji wyznaczały opowieści o King Kongu, Drakuli i Frankensteinie. Wiele lat później powstały “Szczęki” Stevena Spielberga, potem w filmowej wersji straszyli bohaterowie prozy Stephena Kinga, autora bestsellerowych powieści niesamowitych. Nowoczesne kino grozy, do którego niewątpliwie zalicza się film Wesa Cravena, twórcy “Koszmaru z ulicy Wiązów”, krytycy klasyfikują jako “ociekające krwią historyjki o potworach atakujących niewinne nastolatki”. Kasetony świetlne. “Krzyk” wprowadza widza w świat kilkunastoletniej Sidney Prescott (Neve Campbell) i jej rówieśników z prowincjonalnego amerykańskiego miasteczka. Dziewczyna przeżywa trudny okres, wychowuje się praktycznie bez rodziców, tęskni za ciepłem domowego ogniska. Rok wcześniej straciła matkę w tragicznych okolicznościach. Ojciec, pochłonięty sprawami zawodowymi, bywa gościem w domu. Najdramatyczniejsze wydarzenia, które zamienią życie nastolatki w prawdziwy horror, mają jednak dopiero nastąpić. Od pewnego czasu jakiś psychopata nęka koszmarnymi telefonami szkolną koleżankę Sidney, Casey Becker (Drew Barrymore). Niebawem zostaje zamordowany chłopak dziewczyny, potem sama Casey ginie z rąk szaleńca. Zabójstwa wstrząsnęły mieszkańcami spokojnego dotychczas miasteczka. Okoliczności popełnionych morderstw wskazują, iż sprawcą jest ten sam człowiek, znawca i miłośnik kina grozy. Czerpiąc pomysły z rozmaitych filmów, zastawia pułapki na swoje ofiary, potem zwodzi policję, również wykorzystując kinowe “sztuczki”. Na liście podejrzanych znajduje się chłopak Sidney, Billy Loomis (Skeet Ulrich), który zostaje aresztowany, jednak z braku dowodów wychodzi na wolność. Tymczasem na horyzoncie pojawia się Gale Weathers (Courtney Cox), wścibska reporterka telewizyjna, która już raz naraziła się Sidney, wywołując sensację wokół zabójstwa jej matki. Gale uwodzi miejscowego deputowanego Deweya (David Arquette), który prowadzi śledztwo w sprawie zabójstw. Wkrótce zostaje zamordowana siostra Deweya, Tatum Riley (Rose McGowan), najlepsza przyjaciółka Sidney Prescott. Gdy tajemnicze telefony zaczyna odbierać również Sidney, nie ma wątpliwości, że ona będzie kolejną ofiarą nieuchwytnego maniaka.