Pod powierzchnią błękitnych wód otaczających nasze kontynenty, codziennie toczy się walka o przetrwanie. Jej uczestnicy biorą udział w nieustannych podchodach, gonitwach i zastawianiu pułapek. Kąsają, rozszarpują na kawałki, łapczywie pożerają ofiary. Tu każde zwierzę odgrywa swoją rolę zapisaną już w genach. Niezwykły spektakl, w którym zwierzęta zabijają i kończą jako ofiary, eufemistycznie nazywamy łańcuchem pokarmowym. Wokół wysp Mikronezji na dnie oceanu spoczywają wraki okrętów, które były świadkami bitew toczonych przez ludzi. Ich działa od dawna milczą. Za to raz w roku okoliczne zwierzęta bombardują tu morze jajami i nasieniem. Na mostkach

oświetlenie dekoracyjne

kapitańskich, porośniętych przez koralowce, z kominów zamiast dymu unoszą się chmury jaj. Rozgwiazdy, korony cierniowe, jeżowce i ogromne przydacznie żyją we wrakach, tak jak wielu innych dzikich lokatorów. Podczas wiosennej pełni Księżyca ich genitalia eksplodują, uwalniając miliardy komórek rozrodczych, które, gdy się ze sobą spotkają, utworzą nowe organizmy. Na bokach okrętów wojennych usianych muszlami małży zapłodnione jaja rozwijają się, stają się larwami i mieszają z chmarą planktonu. Przyczajone drapieżniki pochłaniają je w ogromnych ilościach.