12 - odcinkowy cykl, którego tytuł nawiązuje do osiemnastowiecznego dzieła ks. Jędrzeja Kitowicza “Opis obyczajów za panowania Augusta III”, pierwszej w języku polskim syntezy tego rodzaju. Autorzy programu, podobnie jak Kitowicz, chcą przyjrzeć się teraźniejszej obyczajowości publicznej i prywatnej. Od piętnastu lat zachodzi bowiem w Polsce proces przemiany mentalnej jej mieszkańców. I właśnie szeroko rozumiana obyczajowość jest sferą, gdzie owe zmiany uzewnętrzniają się w sposób wyrazisty, a z telewizyjnego punktu widzenia - telegeniczny. Seria stanowi panoramę polskiego obyczaju rodzinnego, znaczonego urodzinami, imieninami, komuniami, ślubami, rozwodami, pogrzebami, itd. oraz publicznego, związanego z grupami zawodowymi, środowiskami społecznymi, rocznicami narodowymi i świętami religijnymi. Kamera utrwala gesty, zachowania oraz spontaniczne wypowiedzi uczestników i widzów rozmaitych celebracji. Zamiarem autorów jest dokonanie zapisu współczesnego obyczaju Polaków i postawienie widzom kilku pytań: co jest nowe w naszej obyczajowości, a co z kolei stało się martwe, co uzyskało inne znaczenie lub - przeciwnie - potwierdziło swój stary sens? Wreszcie, z jakich wątków składa się polska współczesna obyczajowość i jaki mamy do niej stosunek? Ten “nowy Kitowicz” może być także zwierciadłem, w którym wielu, włączając autorów, ujrzy

oświetlenie LED

nieco wykoślawione, ale jednak rozpoznawalne własne oblicze. Wchodzenie w rozmaite etapy życia oraz przygotowania do świąt znaczonych w kalendarzach rozmaitego typu, od liturgicznych poczynając, na historycznych kończąc, pozwala na uchwycenie często niedostrzegalnych lub nieuświadamianych narodowych rysów. Polską obyczajowość tradycyjnie wyznaczał i wyznacza kanon katolicki, determinujący zarówno celebracje prywatne, rodzinne, jak i publiczne tak dalece, że nie zależy to od stopnia manifestowanej gorliwości religijnej. Model zachowań proponowany przez Kościół rzymsko - katolicki podlegał jednak i nadal podlega rozmaitym przekształceniom pod wpływem wzorów przychodzących z zewnątrz. Można powiedzieć, że współistnienie oraz rywalizacja rodzimych i zewnętrznych norm, stylów, symboli tworzy szczególne napięcia w życiu Polaków. O ile rytuały patriotyczne podlegają przede wszystkim ciśnieniu ideologii i polityki (co powoduje, że wiele świąt z tego kalendarza bardziej dzieli niż łączy, a publiczność coraz bardziej obojętnieje), o tyle święta rodzinne, religijne i rodzinno - religijne znalazły się pod presją komercjalizacji i mediatyzacji. Dotyczy to nade wszystko Wielkanocy, Bożego Narodzenia, a także chrzcin, komunii, ślubów i pogrzebów. Miesza się zatem stare z nowym, lokalne z globalnym, religijne z komercyjnym.