Sarah Tobias zdarzało się wielokrotnie topić smutki w alkoholu, wspomaganym marihuaną. Pewnego wieczoru w barze “The Mill” daje się podrywać jednemu z gości. Mężczyzna staje się jednak coraz bardziej natarczywy, a gdy dziewczyna próbuje się bronić przed jego zalotami gwałci ją na oczach zgromadzonych klientów baru. W jego ślady idą dwaj koledzy oprawcy, zachęcani do działania okrzykami i oklaskami gapiów. Zszokowana i zmaltretowana dziewczyna trafia do szpitala, gdzie fachowy personel wykonuje z rutynową dokładnością wszystkie potrzebne badania. Stwierdzenie przestępstwa nie nastręcza żadnych trudności, ustalenie sprawców również. I chociaż Sarah obawia się ich zemsty, wnosi oficjalną skargę do sądu. Jej sprawę ma poprowadzić młoda pani adwokat Kathryn Murphy. Oskarżeni nawet nie próbują wypierać się popełnionego czynu, nie szukają dla siebie alibi, po prostu czują się całkowicie bezkarni. Przełożony Kathryn, Paul Rudolph,

opakowania jubilerskie

próbuje namówić ją do zawarcia ugody z ich obrońcami i zrzucenia przynajmniej części winy na Sarah, w której krwi feralnego wieczoru stwierdzono obecność alkoholu i marihuany, i która, zdaniem świadków, była ubrana i zachowywała się prowokująco. Kathryn przystaje na to i odtąd, już bez przeszkód, cały przewód sądowy, sposób przesłuchiwania świadków zmierza do umniejszenia winy przestępców i przerzucenia odpowiedzialności na ich ofiarę. Odbywa się to w majestacie prawa i za aprobatą zgromadzonej na sali rozpraw publiczności. Sarah dowiaduje się z prasy o łagodnym wyroku, jaki wydano na gwałcicieli i reaguje na to wściekłością. Zarzuca Kathryn nieuczciwość. Kiedy jeden z barowych “obserwatorów” gwałtu nie daje dziewczynie spokoju, Kathryn bierze wreszcie stronę Sarah i postanawia doprowadzić przed oblicze sądu także tych, którzy przyglądal się zajściu i nie przyszli dziewczynie z pomocą. Ich skazanie byłoby precedensem, gdyż prawo amerykańskie nie przewiduje kar w takim wypadku. Obie kobiety są jednak zdecydowane na wszelkie ryzyko. Film Jonathana Kaplana należy do tzw. filmów z tezą. Ukazując szczegółowo przebieg sprawy Sarah Tobias, reżyser chciał przede wszystkim zwrócić uwagę na podejście społeczeństwa do tego rodzaju przestępstw, które w USA są popełniane średnio co 6 minut. Opinia publiczna, liberalna dla gwałcicieli, obciąża z reguły winą ofiarę, zapominając, że mniej lub bardziej swobodny strój czy zachowanie kobiety nie oznacza automatycznie przyzwolenia na przemoc, choć tak jest postrzegane. Jodie Foster, bardzo przekonywająca w roli Sarah Tobias, grająca z pasją i zaangażowaniem dziewczynę skrzywdzoną i żądającą moralnego zadośćuczynienia, otrzymała za swoją kreację Oscara w 1988 r.