Bycie gwiazdą uzależnia, nawet jeśli gwiazdorstwo polega na prowadzeniu głupawego teleturnieju. Alanowi Cooganowi to zajęcie przez 15 lat zapewniało popularność, znaczne dochody i przynależność do świata show - biznesu. Widomym znakiem czasów prosperity jest luksusowy dom i wciąż piękna żona, Helen, piosenkarka, która pod presją męża zrezygnowała z kariery, żeby poświęcić się rodzinie. W ślady ojca próbuje iść 17 - letni syn Jamie, który robi karierę w reklamie. Alan jest jego menedżerem: znając dobrze środowisko, załatwia mu kolejne kontrakty, negocjuje wysokość honorarium. Robi to nie tylko w trosce o przyszłość jedynaka, ale też z braku innego zajęcia: od 10 lat nie dostał z telewizji żadnej nowej propozycji, jego miejsce zajęli młodsi, przystojniejsi, mniej opatrzeni. Zażywny 50 - latek nie czuje się jeszcze emerytem, marzy mu się powrót na ekrany i pierwsze strony tabloidów, odzyskanie dawnej sławy. Aby ponownie zainteresować sobą media, zgadza się na filmowanie codziennego życia swojej rodziny, swoisty reality show we własnym domu. Z nakręconego materiału ma powstać film dla telewizji. Zgodnie z tymi ustaleniami, w domu Cooganów zjawia się niebawem kamerzysta George i przystępuje do pracy. Podpisany kontrakt pozwala mu rejestrować wszystko i wszędzie, co wkrótce zaowocuje niekoniecznie miłym zaskoczeniem. Helen czuje się skrępowana całą sytuacją, ale dla dobra męża akceptuje jego pomysł. George’a zna jeszcze z czasów, gdy była piosenkarką. Już wtedy się w niej podkochiwał

kamienie naturalne

i z latami wcale mu to nie przeszło. W ogóle operator ma słabość do “celebrytów”, pragnie choć trochę się do nich zbliżyć i jeśli już nie ogrzać w cieple ich sławy, to przekonać się, że nie są od niego lepsi. Jamie początkowo oponuje przeciwko obecności intruza z kamerą, lecz ojciec uzmysławia mu, że taki film zaowocuje nowymi kontraktami i wzrostem popularności, a przecież syn lubi być sławny. Chłopak szybko znajduje wspólny język z Georgem. Może aż za bardzo go słucha. Operator zaczyna bowiem podburzać go przeciwko wszechwładzy ojca, sugeruje, że Alan przywłaszcza sobie należne synowi pieniądze. W Jamiem stopniowo narasta podejrzliwość i bunt wobec rodzica, zwłaszcza że właśnie dostał pierwszą rolę w filmie. Pewnego dnia Jamie spotyka w barze swojego kumpla, Dusty’ego, przystojnego gitarzystę i wiecznego luzaka. Jamie proponuje Dusty’emu gościnę w swoim domu, ten przyjmuje zaproszenie. Atrakcyjna Helen również jemu się podoba, oboje łączy zresztą zamiłowanie do muzyki. Helen próbuje opierać się urokowi młodego przystojniaka, ale gdy mąż i syn wyjeżdżają na kilka dni na zdjęcia, pozwala sobie na chwilę zapomnienia. Nie wie, że George nie towarzyszy Alanowi i Jamiemu na planie filmowym. Kiedy obaj Cooganowie wracają do domu, zjawia się tam również George, przynosząc próbkę tego, co do tej pory sfilmował. Helen domyśla się, co zarejestrował, ale - jak się okazuje - to jeszcze nie koniec niespodzianek. Alan, któremu wydawało się, że zna na wylot prawa show - biznesu, przeżyje gorzkie rozczarowanie, przekonawszy się, jak bardzo był naiwny. Goniąc za złudzeniem sławy, nieświadomie sprowokował sytuację, która ujawniła faktyczne relacje między członkami rodziny. Ale nawet po tak gorzkiej lekcji Cooganowie, produkt mediów, nie potrafią wyleczyć się z uzależnienia od nich. Bo przecież kompromitacja czy skandal też się dobrze sprzedają. Może nawet lepiej niż sukces?