Jedna z najlepszych komedii Alana Ayckbourna (ur. 1939), autora ponad 40 sztuk teatralnych (”Farsa na trzy
sypialnie”, “Wesołych świąt”, “Jak się kochają w niższych sferach”, “Wszystko jest względne”, “Chwila szczęścia”,
“Chwila sławy”).
“Od czasu do czasu” to pełna zaskakujących wydarzeń i zwrotów akcji historia dziejąca się w kilku wymiarach
czasowych, chociaż nie ma nic wspólnego z literaturą fantastyczną, przeciwnie, przez cały czas pozostajemy w kręgu
znajomych problemów i sytuacji.

internet wrocław

Wszystko zaczyna się od pozornie błahego zdarzenia w apartamencie pięciogwiazdkowego hotelu “Regal”
w Londynie. W drzwiach pokoju hotelowego staje dziwacznie ubrana dziewczyna, przedstawia się jako Lala.
Zrzuca liche futerko, wyjmuje z torby niezbędne akcesoria “siły dominującej”, wykrzykuje oklepany tekst pod
adresem sześćdziesięcioparoletniego mężczyzny, jak sądzi, swego klienta. Julian wyprowadza panienkę z błędu.
Z jej usług będzie korzystał Rysio, bogaty biznesmen około siedemdziesiątki, który wciąż jeszcze tkwi w łazience,
bo ma kłopoty z zawiązaniem sznurowadeł.
Lala ma wąską specjalność wymagającą pewnego wysiłku ze strony klienta, więc w trosce o zdrowie i życie
starszego pana chce się wycofać. Rysio ani myśli zrezygnować. Odprawia Juliana, po czym każe dziewczynie
wydobyć ukryte za umywalką papiery. Wyjaśnia, że nie chodzi mu o seks, tylko o podpis świadka i odniesienie
dokumentu do kancelarii adwokackiej. Lala odmawia podpisania czegokolwiek bez uprzedniego przeczytania.
Rysio chętnie zapoznaje ją ze spowiedzią swego życia. Zarobił ogromne pieniądze kosztem bliźnich, manipulował
kursami walut, spekulował, doprowadzał ludzi do bankructwa i sprowadzał na całe rejony klęskę głodu i wojny, siał
śmierć i spustoszenie. Jego druga żona Ela, kobieta piękna i z charakterem, naprawdę dobra i na wskroś uczciwa,
przestrzegała go, że kiedyś nadejdzie dzień wyrównywania rachunków. Dlatego spisał tę spowiedź, ujawniając
w dokumencie nazwiska osób mniej skorych do wyznań. Ela zginęła tragicznie, wypchnięta z okna apartamentu
hotelowego przez wspólnika Rysia, J. S. Goodmana. Julian zabił też pierwszą żonę swego szefa i przyjaciela.
Dzidka utopiła się na Korsyce i tę śmierć również uznano za nieszczęśliwy wypadek.
Coraz bardziej przerażona Lala rzuca się do ucieczki. Rysio usiłuje ją zatrzymać i pada, rażony atakiem.
Błaga o pomoc. Lala wzywa Juliana, a ponury, bezwzględny typ odkrywa prawdę. Nie słucha zapewnień dziewczyny,
że nie czytała kompromitującego go dokumentu. Przygotowuje zastrzyk, który rozwiąże problem raz na zawsze.
Lala wyrywa się, wpada na oślep w jakieś drzwi. Zatrzymuje się w pokoju kobiety w średnim wieku, kompletnie
zaskoczonej pojawieniem się panienki w obcisłej “skórze”. Obudzona w środku nocy Ela wzywa ochronę.
Jednocześnie próbuje udzielić pierwszej pomocy roztrzęsionej dziewczynie. W trakcie rozmowy Lala orientuje się,
że jest to pierwsza żona pana Wellesa, Ela, zamordowana 20 lat temu. Nie wie, na czym polega to niezwykłe
zawirowanie czasu, ale pragnie ostrzec Elę przed Julianem, który wciąż jest za drzwiami. Jakiekolwiek próby wyjaśnienia
sytuacji czynią ją jeszcze bardziej nieprawdopodobną. Jednak zaintrygowana Ela postanawia sprawdzić, co jest
za wskazanymi drzwiami. Uchyla je, potem otwiera z drugiej strony szafy czy rupieciarni. Widzi pokój i młodą parę w łóżku.
Jej mąż Rysio, młodszy o 40 lat, i jego pierwsza żona Dzidka, która utonęła na Korsyce w 1987 roku, spędzają
w apartamencie noc poślubną. Ela wraca do swojego świata, swojego czasu. Teraz już wierzy we wszystko, co usłyszała
od Lali. Zamierza bronić się, a także ostrzec Dzidkę przed Julianem. Lala musi jej jednak pomóc, bo niezwykłe drzwi czasu
nie pozwalają przemieszczać się w przód, umożliwiają jedynie cofanie się w przeszłość. Tylko Lala, istota z roku 2020, może
zdobyć spisaną w 2000 r. spowiedź Rysia - dowód winy Juliana. Tak zaczyna się cała seria podróży w czasie Lali, Eli i
Dzidki.