Pięćset dziesięć metrów kwadratowych powierzchni, pięć metrów wysokości, ogromne okna zapewniające panoramiczny widok na metropolię. To tylko jeden z apartamentów mieszczących się w Trump World Tower w Nowym Jorku. Cena: siedemnaście milionów dolarów. Bardziej wybredni i wymagający skorzystają pewnie z ambitniejszej oferty. Jeśli połączyć wspomniany penthouse z apartamentem sąsiednim, oraz dwoma kolejnymi piętro niżej, otrzymamy lokal o powierzchni dwóch tysięcy metrów kwadratowych. Cały dom! Za pięćdziesiąt osiem milionów dolarów! “Nigdy nie myślałem, mówi skromnie Donald Trump, że coś takiego może mi się przydarzyć. Dorastałem w Queens i gdy patrzyłem przez East River na wyspę, nigdy by mi nie przyszło do głowy, że mogę mieć tyle budynków na Manhattanie!” Trzy czwarte mieszkańców Stanów Zjednoczonych twierdzi, że miarą życiowego sukcesu jest zarobienie mnóstwa pieniędzy. Takie powszechne marzenie o sukcesie finansowym uosabia Donald Trump, twórca potężnego imperium na rynku nieruchomości. Idol Amerykanów jest właścicielem wielu luksusowych apartamentowców, pięciu kasyn i kilku pól golfowych. Jego osobisty majątek, liczony w miliardach dolarów, nadal rośnie budząc nieco zawiści, ale przede wszystkim powszechny podziw. Taka postawa wobec materialnej fortuny i jej wybrańców nie jest jedyną w świecie. W Norwegii, kraju z pewnością bogatym, troszczącym się o zdrowie i pomyślność wszystkich swoich obywateli, wielki majątek bywa przedmiotem zażenowania. Bardzo zamożni Norwegowie wstydzą się ostentacyjnego korzystania z pieniędzy. Okazywanie materialnej przewagi wobec sąsiada, inaczej niż w Stanach Zjednoczonych, jest w zdecydowanie złym tonie. Amerykańscy dokumentaliści, kreśląc światową mapę bogactwa, nie omijają państw charakteryzujących się ogromnymi kontrastami społecznymi, takich jak Indie, w których wielkie fortuny sąsiadują z nędzą, a także krajów zdecydowanie biednych, jak Niger. Dla wierzących w reinkarnację wyznawców hinduizmu, stanowiących osiemdziesiąt procent obywateli Indii, majątek jest nagrodą za uczciwie przeżyte życie. A wieczne szczęście można osiągnąć, pozostając absolutnie obojętnym na sprawy doczesne. W skrajnie ubogim Nigrze, ojczyźnie nomadów Wodaabe, bogactwem są dobra elementarne: woda, ogień, żywność i bydło. Reszta jest zbędnym ciężarem. Wszystko, co potrzebne koczownikom, winno zmieścić się na grzbiecie osła.