1 sierpnia 1914 r. Niemcy wypowiedziały wojnę Rosji, a dwa dni później jej sojusznikowi - Francji. W całej Europie 10 mln mężczyzn ruszyło na pola bitew. Jedynym mocarstwem, które trzymało się na uboczu, była Wielka Brytania. Ale sytuacja taka nie mogła trwać długo. Neutralność szybko zachwiałaby jej dominującą pozycją i zmusiła do ustąpienia miejsca Niemcom. 11 sierpnia Wielka Brytania wypowiedziała więc im wojnę. Celem imperium była obrona swej potęgi gospodarczej i światowej sieci szlaków handlowych. Tymczasem, ku przerażeniu Niemiec, Austria skupiła większość sił nie przeciw Rosji, lecz na Bałkanach, aby zadać cios Serbii. Serbowie z łatwością jednak odparli austro-węgierską ofensywę. Chcąc wziąć rewanż za zabójstwo arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, Austria rozpoczęła w takiej sytuacji bezwzględne represje wobec ludności serbskiej. Na froncie zachodnim granic zaciekle broniły przed Niemcami wojska francuskie. Znacznie słabsza od Francji była Belgia. Podczas gdy wojska francuskie i belgijskie wspólnie przypuściły kontruderzenie, w północnej Francji rozpoczęło się lądowanie 100 tys. żołnierzy brytyjskich. Niestety, alianci musieli dokonać odwrotu na południe, aby zejść z kierunku głównego natarcia niemieckiego. Niemcy szybko zbliżali się do Paryża, ale ich ofensywa nieoczekiwanie osłabła, gdy za bardzo oddalili się od swoich baz zaopatrzeniowych. Los Paryża i Francji miał się więc rozstrzygnąć w bitwie nad Marną. Nastąpił cud, choć okupiony 250 tysiącami ludzkich istnień. Za taką cenę Francja została ocalona. Niemcy ponieśli porównywalne straty. Nigdy więcej dzienna liczba ofiar nie była tak wielka. W pewnym sensie właśnie tam Niemcy i ich sojusznicy przegrali pierwszą wojnę światową. Nie powtórzyła się już bowiem szansa na tak oszałamiające zwycięstwo nad aliantami. Ale na nadejście pokoju trzeba było jeszcze bardzo długo czekać.