Eric Rohmer, filolog z wykształcenia i filozof z zamiłowania, intelektualista i ogromny erudyta, należał do grona krytyków filmowych, którzy wylansowali francuską “nową falę” i w znacznej mierze sami się nią “zrobili”. Przez pewien czas redaktor naczelny miesięcznika “Cahiers du Cinéma”, bastionu tego ruchu, z czasem poróżnił się z radykalnym skrzydłem “nowofalowców”. Zerwał z pismem i krytyką filmową, postanawiając poświęcić się robieniu filmów. Choć jego pierwsze dzieło fabularne “Pod znakiem lwa” poniosło klęskę finansową, Rohmer nie ustawał w kolejnych próbach. Ale jego prawdziwa osobowość twórcza skrystalizowała się dopiero w latach 60. Reżyser od lat pozostaje wierny obranej wówczas tematyce i wypracowanemu stylowi. Realizuje dzieła kameralne, nieśpieszne, refleksyjne: subtelne opowieści o wolności indywidualnej i samotności, przyciąganiu się i odpychaniu ludzi, ich wzajemnych relacjach, analizowaniu siebie i partnera. O swoich bohaterach mówi: “Moje postaci to idealiści, także w miłości. Poszukują niemożliwej perfekcji i dążą do absolutu, ale to nie znaczy, że osiągają ten cel. Raj można czasem znaleźć na obrazie, ale nie w życiu codziennym, dlatego marzenia tak rzadko się spełniają”. Zarazem jednak dodaje: “Lubię tych, którzy mają jeszcze życie przed sobą, nie lubię pokazywać ludzi, którzy uważają, że zmarnowali życie. Moje filmy są optymistyczne. Nie jestem Ingmarem Bergmanem”. Swoje filmy Rohmer najczęściej grupuje w cykle. Obok najbardziej może znanych “Opowieści moralnych”, do których należą m.in. “Kolekcjonerka”, “Moja noc u Maud”, “Kolano Klary” i “Miłość po południu”, zrealizował także cykl “Komedie i przysłowia” (wśród nich m.in. “Noce w pełni księżyca” i “Przyjaciel mojej przyjaciółki”) oraz “Opowieści czterech pór roku”. “Opowieść zimowa” jest właśnie drugim filmem z tej serii. Rohmer potrafi jak mało kto opowiadać w prosty, ale sugestywny sposób o uczuciach i niepokojach sercowych kobiet, które zawsze grają pierwsze skrzypce w jego filmach. Twierdzi, że odczuwa z nimi znacznie bliższą więź niż z mężczyznami i łatwiej mu się z nimi utożsamiać. Bohaterka “Opowieści zimowej”, Félicie, pracuje w salonie fryzjerskim w Paryżu. Pomieszkuje trochę u swego przyjaciela Loica, trochę u matki, która zajmuje się jej córeczką. Mała Elise to owoc przelotnego związku z Charlesem, poznanym kiedyś podczas wakacji w Bretanii. Przez fatalny zbieg okoliczności Félicie straciła z nim kontakt, nie wie, gdzie go szukać, a on z kolei wyjechał do USA, nieświadom, że we Francji ma córeczkę. Gdy Maxence, fryzjer i kolega z pracy, od dawna zakochany w Félicie, proponuje jej, by z nim zamieszkała w Nevers, dziewczyna przystaje na jego prośbę. Wkrótce jednak zaczyna żałować tej decyzji. Nie kocha Maxence’a, tak jak wcześniej nie kochała Loica. Stale myśli o Charlesie, głęboko wierzy, że wreszcie go odnajdzie. Ale los nie śpieszy się ze spełnieniem jej nadziei.