Niekwestionowane arcydzieło, film stanowiący punkt zwrotny w dziejach kinematografii. Rola, jaką “Obywatel Kane” odegrał w rozwoju narracji ekranowej, podobna jest do proustowskiego przełomu w literaturze. Zasadniczemu przeobrażeniu uległo wówczas w kinie pojęcie czasu i sposób jego traktowania. Estetyczny przewrót można też porównać do zmiany statusu narratora we współczesnej powieści, który przestał być wszechwiedzącym kreatorem, a zajął pozycję bohatera o ograniczonych perspektywach oglądu i oceny świata. Welles był pierwszym w kinie twórcą, który w tak wnikliwy sposób zobrazował bogactwo myśli, przeżyć, emocji i wrażeń składających się na psychologiczny wizerunek człowieka. Jednocześnie reżyser ukazał daremność, czy raczej względność poznania ludzkiej natury. Rewolucyjna konstrukcja narracyjna została przez Wellesa poparta jeszcze bardziej nowatorską formą. Tzw. “głębia ostrości”, czyli rozgrywanie akcji na kilku planach tego samego ujęcia, po raz pierwszy zostało tu zastosowane z takim rozmachem i konsekwencją. Niemała w tym zasługa świetnego operatora Gregga Tolanda. Najważniejsze słowo na każdym etapie realizacji należało jednak do Wellesa. “Obywatela Kane’a” dziewięciokrotnie przemontowywano pod osobistym nadzorem reżysera. W skomplikowaną strukturę formalną filmu wpisana została tym sposobem prosta i klarowna treść. Ten niezwykły film, debiutanckie dzieło 25-letniego wówczas, a już głośnego po realizacji słuchowiska radiowego “Wojna światów” reżysera, uważane jest powszechnie za jeden z najlepszych, a może nawet najlepszy film w historii kina, choć nagrodzono je w 1941 r. tylko jednym Oscarem - za scenariusz. Premierze filmu towarzyszyła jednak atmosfera skandalu wywołanego plotką rozpowszechnioną przez hollywoodzką korespondentkę Louellę Parsons, jakoby film Wellesa, otoczony głęboką tajemnicą na etapie realizacji, miał być biografią amerykańskiego potentata prasowego Randolpha Hearsta, pełną niepożądanych szczegółów. Hearst próbował wstrzymać produkcję, potem zniszczyć negatyw. Skończyło się na bojkocie filmu przez należące do niego gazety, co jednak nie osłabiło entuzjazmu krytyków i widzów. Potentat prasowy Charles Foster Kane umiera w swej ogromnej posiadłości Xanadu na Florydzie. Przed śmiercią szepcze słowo “Różyczka”, wypuszczając z ręki szklaną kulę z imitacją śniegu padającego w jej wnętrzu. Śmierć multimilionera, właściciela 37 gazet, wielu stacji radiowych i udziałowca koncernów przemysłowych, porusza Amerykę. Grupa realizatorów przygotowuje specjalne wydanie kroniki filmowej poświęcone jego karierze w latach 1895-1941. W kronice nie znalazło się jednak nic o prywatnym życiu Kane’a. Może kluczem do niego byłoby ostatnie słowo “Różyczka”? Rozszyfrowania jego sensu podejmuje się reporter Thompson, uwważając, że słowa wypowiedziane w chwili śmierci tłumaczą całe życie człowieka. “Poszukiwania - jak twierdził reżyser w jednej z licznych wypowiedzi - prowadzą dziennikarza do pięciu osób, które dobrze znały Kane’a i które kochały go lub nienawidziły. Opowiadają mu więc pięć różnych i bardzo stronniczych historii. W ten sposób prawdę o Kane’ie można wywnioskować jedynie jako wypadkową tego wszystkiego, co o nim powiedziano, co zresztą odnosi się do prawdy, którą możemy wiedzieć o każdym człowieku”.