Zbigniew Herbert urodził się we Lwowie i w tym mieście spędził 20 lat swego życia. Wraz z rodziną w 1945 roku wyjechał do Polski. Od chwili opuszczenia lwowskiego grodu pisarz nigdy, ani w wystąpieniach publicznych, ani w swej twórczości, nie wspominał o Lwowie. Autor reportażu zastanawia się, dlaczego tak się stało. Czy to możliwe, by Zbigniew Herbert zapomniał o Lwowie, jaką tajemnicę skrywało jego milczenie? Lwów i jego duch ukształtowały wrażliwość przyszłego poety, były tym, czym dla każdego człowieka jest “jego pejzaż horyzontalny”. Wprawdzie w twórczości Zbigniewa Herberta nie ma bezpośrednich odniesień do rodzinnego miasta, ale jego specyficzna atmosfera, mentalność jego mieszkańców i właściwy lwowiakom sposób patrzenia na świat obecne są w książkach poety. “Jest w tej twórczości coś nieuchwytnego, a pochodzącego ze Lwowa” - mówi Andrej Pawłyszyn, ukraiński redaktor i wydawca. Realizatorzy reportażu udali się do Lwowa, by odnaleźć tam ludzi, którzy pamiętają Herbertów z czasów, gdy mieszkali przy ulicy Łyczakowskiej 55. Rozmowy z nimi, opowieści o dramatycznych przeżyciach związanych z okupacją sowiecką, pozwalają zrozumieć, dlaczego Zbigniew Herbert odsunął Lwów w najdalsze zakamarki swojej pamięci. “Jest coś w ludziach, którzy przeżyli we Lwowie okupacje sowieckie. Oni uciekają od wspomnień” - wyjaśnia Stanisław Adamski, niegdyś żołnierz AK, Polak, który został po wojnie w swoim rodzinnym mieście.