Zaznał sławy i goryczy całkowitego zapomnienia. Literacką karierę zaczął od wydania w 1924 roku książki “Przez płonący Wschód”, w której zawarł swoje pięcioletnie doświadczenia z niewoli w Turkiestanie. Kolejne publikacje - jak np. “Z dnia na dzień” - potwierdziły jego oryginalny talent literacki. Ferdynand Goetel zostaje prezesem Pen Clubu i Związku Zawodowego Literatów Polskich, a także członkiem Polskiej Akademii Literatury. Jego książki tłumaczone są na kilkanaście języków i przenoszone na ekran filmowy. W 1939 roku Ferdynand Goetel bulwersuje opinię publiczną książką “Pod znakiem faszyzmu”. Po wybuchu wojny nadal wypełnia zadania prezesa Pen Clubu, organizuje pomoc dla pisarzy, wydaje podziemne pismo “Nurt”. W kwietniu 1943 roku za wiedzą Komendy Głównej AK jedzie na zaproszenie Niemców do Katynia, gdzie odkryto groby zamordowanych tam polskich oficerów. Właśnie w związku z tym wyjazdem po wkroczeniu Rosjan do Polski komunistyczny wymiar sprawiedliwości rozsyła za Goetlem listy gończe. Pisarza oskarża się o kolaborację. Ten ukrywa się w jednym z krakowskich klasztorów, a następnie ucieka do Anglii. W Londynie współpracuje z “Wiadomościami”, a także z paryską “Kulturą”. Umiera w 1960 roku. Po ucieczce Goetla w PRL zapada o nim głuche milczenie. Nie tylko nie wznawia się jego książek, co oczywiste, ale jego nazwisko znika z podręczników i antologii. Rodzinę pisarza natomiast poddaje się inwigilacji.