Uhonorowany nagrodą FIPRESCI na festiwalu w San Sebastian w 2002 r. oraz Grand Prix, nagrodą jury ekumenicznego i nagrodą dla najlepszej aktorki (Kati Outinen) na MFF w Cannes film najbardziej znanego dziś reżysera fińskiego, twórcy takich obrazów, jak “Leningrad Cowboys jadą do Ameryki”, “Wynająłem płatnego mordercę” czy “Życie cyganerii”. Jego “Człowiek bez przeszłości” to opowieść pełna humoru i ironii, a zarazem powagi i melancholii. Łączy w sobie drapieżny realizm i groteskowy surrealizm, ale przede wszystkim jest pełna krzepiącego optymizmu. Opowiada o szczęściu, jakie - paradoksalnie - może przynieść utrata pamięci, i o tym, że we współczesnym świecie, brutalnym i rozpędzonym, jest jednak miejsce na dobroć i miłość. Główny bohater ma 40 lat. Nie pamięta swojego imienia i nie wie, skąd pochodzi. Przyjechał do Helsinek i wkrótce po wyjściu z pociągu został pobity przez chuliganów, którzy zabrali ze sobą jego portfel, dokumenty i… wszystkie wspomnienia. W szpitalu lekarze nie dawali mu żadnych szans. Okazało się jednak, że mimo poważnych obrażeń ten tajemniczy człowiek będzie żył. Tyle że nikt go nie szuka, nie próbuje się dowiedzieć, co się z nim stało, jakby nie miał żadnej przeszłości. Jego przyszłość też nie będzie typowa. Bez nazwiska nie może mieć adresu, konta w banku, ubezpieczenia, stałego zatrudnienia, czyli tego wszystkiego, co zakorzenia nas w tzw. normalnym społeczeństwie. Z konieczności więc mężczyzna musi przyzwyczaić się do funkcjonowania na marginesie tego społeczeństwa, do mieszkania w pustym kontenerze portowym, wśród biedaków i włóczęgów. Ludzie ci przyjmują swój los ze spokojem. Choć żyją w nędzy, zachowali w sobie podstawowe wartości. Dzięki nim bohater uczy się dostrzegać dobre strony swojej sytuacji. Pomoże mu w tym także pewna równie samotna jak on wolontariuszka.