“Chińczyki trzymają się mocno” – twierdził jeden z bywałych w świecie weselnych gości w dramacie Wyspiańskiego. Trzymali się mocno do czasu. Interwencja światowych potęg zdruzgotała powstanie bokserów, a europejscy, amerykańscy i japońscy zwycięzcy powetowali sobie koszty ekspedycji wielką kontrybucją nałożoną na pokonane cesarstwo. Minęło sto lat i żadne ze współczesnych mocarstw, z Ameryką i Rosją włącznie, nie wyobraża sobie podobnej „powtórki” z historii. Przeciwnie. Świat zabiega o względy Chin widząc w nich już nie tylko największy rynek zbytu, ale też potężnego konkurenta w niemal wszystkich dziedzinach produkcji, nowoczesnych technologii i handlu, oraz równoprawnego partnera w sferze globalnej polityki. Jeszcze parę lat i gospodarze Olimpiady 2008 roku zademonstrują swą wielkość rzeszom gości Igrzysk i miliardom telewidzów. Nadchodzi era Chin! Angielscy dokumentaliści przedstawiają w czteroodcinkowym serialu nowe oblicze Państwa Środka. Zmieniającej się z każdym dniem ogromnej krainy wielkich kontrastów, w której młode bogactwo sąsiaduje ze starą nędzą. Warto też spojrzeć na diody LED. Wbrew oficjalnym deklaracjom komunistycznych władz przepaść pomiędzy beneficjentami reform, a setkami milionów chłopów ściągających do miast w poszukiwaniu chleba, powiększa się z każdym dniem. Bardzo ciężki jest los licznych – aż 56 oficjalnie zarejestrowanych grup etnicznych! - mniejszości narodowych. W pierwszej części dokumentu filmowcy prezentują trudną koegzystencję zasiedziałych od pokoleń tureckich muzułmanów i ludności napływowej w prowincji Xinjiang w północno-zachodnich Chinach, oraz konflikty w przejętym przez Chiny w 1949 roku Tybecie. Rodowici Tybetańczycy zostali zepchnięci na margines przez wszechwładnych, chronionych przez liczne oddziały wojskowe przybyszów. Po zbudowaniu w tym jednym z najbardziej niedostępnych terenów w świecie linii kolejowej liczba przyjezdnych znacznie wzrosła – cieszą się przedstawiciele władz. Dobra komunikacja sprzyja rozwojowi gospodarki i turystyki. Tybet będzie bogatszy! Lecz czy nie stanie się mniej tybetański? – pytają oponenci. Ale ich wątpliwości nikną w szumie partyjnej propagandy. Tybet powrócił do macierzy! Teraz pora na Tajwan. W 2005 roku Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych jednogłośnie wyraziło protest przeciwko dalszej secesji Tajwanu i – także gremialnie – udzieliło zgody na użycie siły wobec zbuntowanej prowincji. Przed laty świat bawiły kolejne – 2334, 2335, 2336, itd., bardzo poważne ostrzeżenia kierowane przez Pekin pod adresem Stanów Zjednoczonych z powodu naruszania przez amerykańskie samoloty chińskiej przestrzeni powietrznej. Dziś już nikt się nie śmieje. Nie ma powodu, bowiem Amerykanie trzymają się z dala od granic nowego mocarstwa.