Brytyjska wytwórnia Hammer Film Productions powstała w 1934 r., ale czasy jej świetności przypadły na okres od połowy lat 50. do połowy lat 70., kiedy to powstała tam cała seria horrorów stanowiących już dziś klasykę gatunku. Widzów straszyły w nich wszelkiej maści upiory, ożywające mumie, wilkołaki i demony, szalał potwór stworzony przez doktora Frankensteina czy zamieniająca każdego w kamień gorgona. Szczególnie obficie reprezentowane były w tych filmach wampiry z najsłynniejszym z nich, hrabią Drakulą, na czele. Hrabia niekoniecznie musiał osobiście pojawiać się na ekranie. Wystarczyło, że wampir miał arystokratyczne pochodzenie, by nazwisko Drakuli znalazło się w tytule jako niezawodny wabik na publiczność spragnioną dreszczyku emocji. Tak jest i w przypadku filmu Terence’a Fishera, gdzie funkcję tytułowego Drakuli pełni młody i przystojny baron. Na jego drodze staje pewnego wieczoru piękna dziewczyna nieświadoma grożącego jej niebezpieczeństwa. Transylwania, koniec XIX stulecia. Marianne Danielle, młoda nauczycielka, przybywa z Paryża, aby rozpocząć pracę na pensji dla panien w Badstein. Okolica jest odludna, mglista, dookoła rozciągają się dzikie pustkowia. Woźnica wiozący pannę Danielle dyliżansem zostawia ją przed przydrożną oberżą i pośpiesznie odjeżdża, nie wyładowawszy nawet bagażu pasażerki. Marianne, chcąc nie chcąc, prosi o nocleg w oberży, ale słyszy od właścicieli, że nie ma wolnych pokoi. Kiedy więc chwilę później w gospodzie pojawia się sędziwa baronowa Meinster, oferując jej gościnę, Marianne bez wahania przyjmuje zaproszenie, nie zważając na ostrzeżenia oberżysty. Stojący na wzgórzu zamek Meinster niegdyś tętnił życiem, teraz baronowa mieszka tam tylko ze swym synem i starą, na pół szaloną służącą, a po wioskach krążą ponure opowieści o młodych dziewczętach, które giną w tajemniczych okolicznościach. W nocy budzi w zamku Marianne dziwny odgłos. Z okna swego pokoju dziewczyna zauważa przystojnego młodzieńca, który – jak się wydaje – zamierza rzucić się z balkonu. Marianne powstrzymuje go okrzykiem i rusza mu na pomoc. Tym sposobem poznaje barona Meinstera, który twierdzi, że matka pozbawiła go należnego mu dziedzictwa i więzi od lat, przykuwszy łańcuchem za nogę do ściany. Zdjęta litością Marianne zdobywa klucz do kłódki i uwalnia młodzieńca, nieświadoma, że ukąszony niegdyś przez wampira młody baron sam przejawia od tamtej pory wampirze skłonności. Odzyskawszy swobodę, Meinster rozprawia się najpierw z matką, po czym wyrusza na nocne łowy po okolicy. Przerażona widokiem martwej baronowej Marianne pośpiesznie opuszcza zamek. Błąkając się nocą po lesie, pada wreszcie zemdlona. Rankiem znajduje ją zmierzający do wioski doktor Van Helsing, specjalista w dziedzinie filozofii i metafizyki. Przybył on na wezwanie miejscowego proboszcza, by rozprawić się z wampirami. Odwozi Marianne na pensję, a sam przystępuje do działania. Unieszkodliwia zamienioną w wampira baronową i – uzbrojony w wodę święconą, krucyfiks oraz osikowe kołki – rusza na poszukiwanie barona. Czasu ma niewiele: po latach niewoli Meinster chce nadrobić stracone chwile. Odwiedza nawet Marianne na pensji i prosi ją o rękę. Zachwycona dziewczyna, która nic nie pamięta z poprzedniej nocy, bez wahania przyjmuje oświadczyny. Szczęśliwy baron tylko czeka na stosowny moment, by wreszcie pocałować ukochaną…w szyję. Van Helsing musi zrobić co w jego mocy, by zapobiec tragedii.