Adaptacja jednej z bardziej znanych powieści Stanisława Dygata. Opowieść o związku uczuciowym dwojga młodych ludzi skreślona na tle II wojny światowej. W ślad za autorem powieści Wojciech J. Has skoncentrował się na ukazaniu psychologicznego podłoża zachowań bohaterów, pełnego niuansów i niedopowiedzeń. Reżyser ujawnił też swą wrażliwość na ironię i groteskę. Między innymi dlatego krytycy wielokrotnie pisali, że “Pożegnania” mają tzw. atmosferę, ów nieuchwytny klimat decydujący o oryginalności tego filmu. Podkreślano też odwagę reżysera, który podjął próbę przekładu na język obrazów książki obfitującej w komentarze i analizy psychologiczne. Oświetlenie dekoracyjne. Z aktorów chwalono zwłaszcza Tadeusza Janczara, który zdołał przykuć uwagę widza do postaci momentami drażniącej -zagubionego w świecie chłopaka, nie bardzo wiedzącego, czego naprawdę chce. Trzonem fabuły “Pożegnań” są losy niespełnionej miłości Pawła - młodego chłopaka z zamożnej rodziny i Lidki - fordanserki “z zasadami”. Po raz pierwszy spotkają się w nocnym klubie. Wybierając się do tak “podejrzanego” miejsca, Paweł pragnie wyrazić swój bunt przeciw mieszczańskiej obyczajowowści. W lokalu poznaje atrakcyjną, lecz rozgoryczoną życiem fordanserkę. Młodzi przypadają sobie do gustu na tyle, że wspólnie wyjeżdżają za miasto. Ich romans jest jednak krótkotrwały i platoniczny. Na awanse Lidki Paweł odpowiada, że chodziło mu tylko o to, by wyrwać ją ze złego towarzystwa. Zresztą wspólną idyllę szybko przerywa interwencja ojca chłopaka i wojna. Jest przecież rok 1939. “Kochankom” przeznaczone będzie jednak spotkać się ponownie…