Przejmująca, zrealizowana z wielkim taktem opowieść o miłości, na której cieniem położyła się straszna choroba jednego z partnerów. To także obraz postępującego rozpadu osobowości i psychiki człowieka, wcześniej wyrafinowanego intelektualisty, wybitnego artysty, dotkniętego chorobą Alzheimera. Barbara Hartman, elegancka blondynka w średnim wieku, jest pierwszym skrzypkiem w orkiestrze symfonicznej. Szczęśliwie zamężna od wielu lat, dochowała się dwojga dorosłych już dzieci. Martin Fischer jest znanym kompozytorem i dyrygentem. On również ma dwoje dorosłych dzieci i żonę, z którą tworzy zgodny związek. Barbara i Martin poznają się podczas prób: orkiestra pracuje pod kierunkiem Martina nad jego najnowszą symfonią. Wzajemne zainteresowanie niemal natychmiast przeradza się w gwałtowne uczucie. Wbrew woli bliskich Barbara i Martin porzucają swoje dotychczasowe rodziny i biorą ślub. Dla Barbary jest to tym trudniejsza decyzja, że jej syn, nie mogąc zaakceptować odejścia matki, zrywa z nią wszelkie kontakty. Ale szczęście, jakiego zaznaje ona u boku Martina, łagodzi gorycz tego konfliktu. Spędzony w Maroku miesiąc miodowy umacnia ich oboje w przeświadczeniu, że warto było ponieść wszelkie ofiary. Przysięgają sobie nie tylko dozgonną miłość, ale także bezwzględną uczciwość i szczerość. Małżonkowie zamieszkują w domu na jednej ze szwedzkich wysp, gdzie wiodą spokojne, harmonijne życie. Martin tworzy nowe kompozycje, Barbara - z racji swojego muzycznego wykształcenia i wrodzonego talentu - dużo mu pomaga. Z czasem udaje się im także unormować stosunki z dziećmi, które chętnie odwiedzają ich w nowym domu. Błyskotliwy, pełen radości życia Martin szybko podbija serca wszystkich. Podczas pracy nad kolejnym dziełem Martin zaczyna nagle miewać luki w pamięci, gubić się, odczuwać dziwny niepokój. Barbara początkowo przypisuje to przepracowaniu i stresowi, ale kiedy symptomy powtarzają się i nasilają, konieczna jest wizyta u lekarza. Oświetlenie LED. Diagnoza brzmi jak wyrok: choroba Alzheimera. Ze szczęśliwej żony i kochanki Barbara przemienia się teraz w troskliwą i czułą opiekunkę, która najpierw desperacko próbuje utrzymać Martina w takim stanie, w jakim był przed chorobą, nie dopuszczając do siebie myśli o spustoszeniach, jakie się w nim dokonują. On sam też jeszcze usiłuje tworzyć, ale coraz częściej zapomina podstawowych rzeczy, których się kiedyś nauczył, zachowuje się w sposób nieprzewidywalny, nie rozpoznaje ludzi i miejsc. Coraz bardziej pogrąża się w chorobie, zamyka we własnym świecie, do którego Barbara nie ma już wstępu. Może tylko trwać przy nim do końca, składając mu w ten sposób najpiękniejszy dowód swojej miłości.