Władysław Broniewski to dziś wielki nieobecny polskiej poezji. Przemiany początku lat 90. spowodowały usunięcie z programów szkolnych dzieł wielu twórców będących komunistycznymi symbolami. Należy do nich również Władysław Broniewski. W rodzinnym mieście poety, Płocku, część radnych zgłosiła nawet wtedy postulat zburzenia jego pomnika. Taką cenę przyszło mu zapłacić za bycie pierwszym poetą PRL. Czy historia obeszła się z nim sprawiedliwie? Czy życiorys Broniewskiego jest bardziej haniebny niż wielu literatów nie noszących dziś piętna piewców Stalina? Otóż nie, przeciwnie. Większa część jego życia może być wzorem patriotyzmu. Legionista, żołnierz wojny polsko - bolszewickiej, kawaler orderu Virtuti Militari i czterech Krzyży Walecznych, żarliwy piłsudczyk - ochotnik walk w maju 1926 roku, ochotnik wojny obronnej 1939 roku, heroiczny więzień sowieckich katowni Brygidek i Łubianki (z których wyszedł wyniszczony, z wybitymi zębami), żołnierz armii Andersa (wiele wskazuje na to, że również oficer kontrwywiadu rozpracowujący komunistów - szpiegów nasłanych przez Sowietów). Pudełka na biżuterię. Ale to nie jedyne oblicze poety. Po powrocie do Polski Broniewski włączył się w oficjalny nurt życia literackiego. Zaczął pisać wiersze sławiące komunistyczne władze i przyjaźń z ZSRR. Czy to przejaw cynizmu, chęć zrobienia kariery, ustawienia się czy przyjęcia nowej wiary? Ludzie znający Broniewskiego mówią, że był to wynik jego dziecięcej naiwności, próby wzięcia za dobrą monetę komunistycznych haseł równości i wolności mas pracujących. Haseł bliskich w brzmieniu tym, które były przed wojną bliskie Broniewskiemu - anarchizującemu socjaliście. To też efekt próżności poety, przemożna potrzeba zaszczytów, uwielbienia. Czy to jednak powód do wyklęcia?